O iş öyle olmuyor kardeşim

Bilemiyorum, gerçekten bilemiyorum duygularımı, hislerimi nasıl anlatsam ya da gerçekten anlatmalı mıyım? Ne yaptığımı biliyordum aslında sonunun nasıl olacağanı, asla öyle bir şey olamayacağını, hissettiklerimin en azından şu an hiçbir karşılık bulamayacağını. O zaman neden bile bile kendime bunu yaptım? Gerçekten hiçbir beklentim yok muydu? Bu sorulara ve bunun gibi birçok soruya yanıt verip kafamda bazı şeyleri çözümlemek, açıklığa kavuşturmak, belki de içimi rahatlatmak istiyordum. Neden hep bir mantık arıyordum ki en mantıksız şeyde bile. Ne kadar mantıksız, zararlı, öldürücü bir şey olduğu belli değil miydi zaten? Aslında bir açıklaması vardı; bu sefer sonunu düşünememiştim, çok basit, zarasız gerçekten peri masalı gibi gelmişti. Kendime bu kadar zarar vereceğimi düşünmemiştim. Peki asıl soru şu bunların hepsini bilerek aynı şeyi tekrar yapar mıydım? Kesinlikle yapardım. Bunların hepsi tamam, peki sonra noldu da ben bu peri masalından uyandım? Aslında çok basit bir cevabı var ama ben yarım saattir bunu nasıl daha edebi bir şekilde ve romantize ederek anlatırım diye düşünüyorum. Şunu asla atlayamam fark etmek o kadar acı verdi ki en sevdiği oyuncak elinden alınan bir çocuk gibi hissettim, ve bu tek seferde oldu bir anda bozuldu her şey, elimde hiçbir şey kalmadı, biri bir anda içimden bir parça kopardı; asla bir daha bu parçaya sahip olamayacaksın dedi. Sert bir rüzgar esti sanki, kafamda şimşekler çaktı evet tam olarak doğru olan cümle bu. Kafamın içinde çakan şimşekler bana diyordu ki; hiçbir şey senin düşündüğün gibi basit değil, beklentim yok diyorsun ama beklentisiz yaşayamazsın. Kimse yaşayamaz.Sanki kendimi en çok böyle yıpratabilirmişim, en çok böyle acı çekebilirmişim de kendime bunu yapmışım gibi. Yanlışlık payı olduğu kadar doğruluk payı da vardı. Ama seni kendi psikolojik yaralarımı kapatmak, biraz olsun unutmak için sevmiş olduğumu bir nebze bile kabul etmek istemiyordum. Seni tamamen saf ve gerçek duygularla sevmiş olmak istiyordum. Çünkü anca böyle anlamlı oluyordu ama yine bir sorun vardı içinde anlam aradığım şey en anlamsız olan şeydi. Sen diğerleri gibi ol istemiyordum senin için çektiğim acı bile benim için çok değerliydi. Asla senin için pişman değilim. Seni hiçbir beklentim olmadan, görmeden, duymadan, senden hiçbir haber almadan,beni bilmediğini bilerek, gerçekten saf olduğunu düşündüğüm duygularla sevmiştim.Şu an sevmiyorum diyemezdim ama kendime bunu yapamam, yapmak istesem bile artık fark etmiş olmam önüme geçiyor. Sen onun gibi değildin ama gerçekten farklıydın bu konuda emin olabilirsin. Çok güzel zamanlar yaşadım, ama aslında fark ettiğim şey yaşadığım şeyler gerçek değildi. Böyle yürümüyordu. Evet, çok güzel ve zararsız gözüküyordu ama en öldürücü hali buydu. Uzun lafın kısası ben öyle kendi halimde umutsuz romantik gibi takılayım onun da benden hiçbir haberi olmasına gerek yok. Büyüyünce  böyle aşk yaşanmıyormuş maalesef. Ama umutları tüketmeye gerek yok sonuçta fakir ümidin ekmeği.Şimdi belki sen bunu okuyacaksın ama senden bahsettiğimi anlayamayacaksın, ben de hiçbir şey yaşanmamış gibi sanki bu halde yaşıyormuş gibi görünmeye devam edeceğim. Derdimi anlatabildiysem ne ala :)


İnstagram: @damlaniles
Twitter: @DamlaSelinKele1

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Saat yediyi on geçe

 Saat yediyi on geçe Bugün tek başıma yürüyordum Saat yediyi on geçe  Seni düşündüm sana olan aşkımı  Belkide sana olan yalnızlığımı  Sönen bir mum gibi  Bitti yol, bitti gece Sana olan umudum da  Söndü artık ateşim Olmayacak sevgilim  Unut bizi  Benliğimi sana vermiştim  Ateşin gibi o da sende kalacak  13.10.2021     Damla  Instagram: damlaniles Twitter: DamlaSelinKele1
Devamı

Dünyanın bir geleceği olacaksa şayet, bu el koyup sahiplenenin değil, paylaşmanın geleceği olacaktır.

  İnsanlık nereye koşuyor? Sahiplenmenin mi yoksa paylaşmanın mı çağına? Bana göre dünyanın bir geleceği olacaksa, bu paylaşmanın geleceği olacaktır. Kim bizim geleceğimize el koyuyor? Bu sorulara ve daha fazlasına kendimce cevap verecek olursam, bence insanlık da nereye koştuğunu bilmiyor özellikle büyük şehirlerde kapitalizmin de getirmiş olduğu insanları acele etmeye, sürekli bir yere yetişmeye mecbur bırakan bir sistem var. Peki bu sistemi kim yönetiyor? Yani demek istediğim bizim hem geleceğimize el koyan aynı anda bizi buna yetişmeye zaruri kılan nedir? Bence bunların hepsinin cevabı yine insanlık, insanlığın kendi yaratmış olduğu canavar -kapitalizm- ve getirileri. Paylaşmaya gelecek olursak, size ufak ama basit bir şekilde şöyle anlatabiliriz, paylaşmayı doğa ile, güneşin ışığını saklamaması ya da bir nehrin herkese su vermesiyle bağdaştırabilirsiniz. Ama bizden bu içgüdüyü büyüdükçe çekip atan bir şey var, toplumları paylaşımdan uzaklaştıran herkesi birbirine düşman eden. ...
Devamı

Kendine Ait Bir Oda - Virginia Woolf

 "Kendine ait bir oda"  "Kadınlar ve kurgu edebiyatı", "kadınlar ve onlar hakkında yazılmış kurgu edebiyatı" hakkında yazmış Woolf bizlere. Öncellikle bir alıntı ile konuya girmek istiyorum. "Bir kadın kurgu edebiyatı yazacaksa paraya ve kendine ait bir odaya sahip olmalıdır; bu da göreceğiniz gibi bizi büyük bir sorunla, kadının gerçek doğasının ve kurgu edebiyatının gerçek doğasının çözülmemiş olmaları sorunuyla karşı karşıya bırakıyor."  Aslında en temel yaklaşımda kadınların erkekler ile aynı özgürlük alanlarına sahip olmadığını, toplumda kadınların yazamayacağını ve kendi fikirlerini göstermelerine hakları olmadığını anlatıyor. Woolf hakkında pek bir bilgisi olmayanlar için dipnot; Woolf bu fikirleri savunmuyor aksine karşı çıkıyor. Kadınların kendine ait bir odaya ihtiyaçları olmasının sebeplerinden biri de kadınların yalnız başına kütüphaneye bile giremiyor olması. Ancak bir öğretim üyesinin- yani bir erkeğin- refakatinde veya referansında...
Devamı