Murat Çekiç

 Hiç elim gitmiyor bunu yazmaya. İçimden gelmiyor, kabul etmek istemiyoruz. Ben bunu yazmayı biraz sana olan borcum olarak görüyorum. Ama şu andan sonra sana olan borcumu ödesem n'olacak? Hep böyle bir kuzenim olduğu için çok şanslı hissediyordum, seninle uzun uzun sohbetler yapmak istiyordum hep. Birazcık daha büyüyeyim onunla konuşacak daha çok şeyimiz olur, beraber birbirimizi daha iyi anlarız diye düşünüyordum. Keşke hiç beklemeseymişim, vaktim varken konuşsaymışım. Ben şimdi burada onun ne işler başardığını, neler yaptığını, kimlere yardım ettiğini, kimlere yol gösterdiğini anlatmayacağım bu benim yapabileceğim bir şey değil ben biraz kendi gözümden onu anlatmak istiyorum; Küçüklüğümden beri çok büyük bir hayranlık duyuyordum, senin gibi biri olmayı, senin yaptıklarını yapabilmeyi şu an daha çok istiyorum. Ben şu an bunu nasıl anlatsam bilemiyorum çok önemli ve özel bir insandı demek istiyorum ama yetersiz ve sıradan kalacağını biliyorum. Bencil bir insan gibi sokakta o kadar gereksiz insan varken neden bizim abimiz diye sormakta istemiyorum ama insan kendine engel olamıyor işte. Ben ona abim diyorum ama ona benden önce abim diye seslenecek iki güzel kız kardeşi var. Artık ne söylesem boş ne yapsam havada kalıyor. Yaptığım şeyleri sana gösteremiyorum, fikrini alamıyorum. Yine bana bir şeyler anlat, bir yol göster, bir fikir ver desem çıkıp gelir misin? Neyse ya aslında daha neler yazarım ama bu kimseye iyi gelmez



.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Saat yediyi on geçe

 Saat yediyi on geçe Bugün tek başıma yürüyordum Saat yediyi on geçe  Seni düşündüm sana olan aşkımı  Belkide sana olan yalnızlığımı  Sönen bir mum gibi  Bitti yol, bitti gece Sana olan umudum da  Söndü artık ateşim Olmayacak sevgilim  Unut bizi  Benliğimi sana vermiştim  Ateşin gibi o da sende kalacak  13.10.2021     Damla  Instagram: damlaniles Twitter: DamlaSelinKele1
Devamı

Dünyanın bir geleceği olacaksa şayet, bu el koyup sahiplenenin değil, paylaşmanın geleceği olacaktır.

  İnsanlık nereye koşuyor? Sahiplenmenin mi yoksa paylaşmanın mı çağına? Bana göre dünyanın bir geleceği olacaksa, bu paylaşmanın geleceği olacaktır. Kim bizim geleceğimize el koyuyor? Bu sorulara ve daha fazlasına kendimce cevap verecek olursam, bence insanlık da nereye koştuğunu bilmiyor özellikle büyük şehirlerde kapitalizmin de getirmiş olduğu insanları acele etmeye, sürekli bir yere yetişmeye mecbur bırakan bir sistem var. Peki bu sistemi kim yönetiyor? Yani demek istediğim bizim hem geleceğimize el koyan aynı anda bizi buna yetişmeye zaruri kılan nedir? Bence bunların hepsinin cevabı yine insanlık, insanlığın kendi yaratmış olduğu canavar -kapitalizm- ve getirileri. Paylaşmaya gelecek olursak, size ufak ama basit bir şekilde şöyle anlatabiliriz, paylaşmayı doğa ile, güneşin ışığını saklamaması ya da bir nehrin herkese su vermesiyle bağdaştırabilirsiniz. Ama bizden bu içgüdüyü büyüdükçe çekip atan bir şey var, toplumları paylaşımdan uzaklaştıran herkesi birbirine düşman eden. ...
Devamı

Kendine Ait Bir Oda - Virginia Woolf

 "Kendine ait bir oda"  "Kadınlar ve kurgu edebiyatı", "kadınlar ve onlar hakkında yazılmış kurgu edebiyatı" hakkında yazmış Woolf bizlere. Öncellikle bir alıntı ile konuya girmek istiyorum. "Bir kadın kurgu edebiyatı yazacaksa paraya ve kendine ait bir odaya sahip olmalıdır; bu da göreceğiniz gibi bizi büyük bir sorunla, kadının gerçek doğasının ve kurgu edebiyatının gerçek doğasının çözülmemiş olmaları sorunuyla karşı karşıya bırakıyor."  Aslında en temel yaklaşımda kadınların erkekler ile aynı özgürlük alanlarına sahip olmadığını, toplumda kadınların yazamayacağını ve kendi fikirlerini göstermelerine hakları olmadığını anlatıyor. Woolf hakkında pek bir bilgisi olmayanlar için dipnot; Woolf bu fikirleri savunmuyor aksine karşı çıkıyor. Kadınların kendine ait bir odaya ihtiyaçları olmasının sebeplerinden biri de kadınların yalnız başına kütüphaneye bile giremiyor olması. Ancak bir öğretim üyesinin- yani bir erkeğin- refakatinde veya referansında...
Devamı